Buyuk Britaniya tarixida ilk bor Shotlandiya, Uels va Shimoliy Irlandiyani mustaqillik tarafdori bo'lgan birinchi vazirlar boshqarmoqda va ularning Kardiffda imzolashni rejalashtirayotgan qo'shma deklaratsiyasi rasmiy London uchun misli ko'rilmagan institutsional inqirozni anglatadi.
Shotlandiya milliy partiyasi yetakchisi Jon Suinni ta'kidlaganidek, joriy status-kvo endi yashovchan emas va bu shunchaki siyosiy ritorika emas, balki mintaqaviy iqtisodiyotlarning markazdan qochish istagi bilan bevosita bog'liqdir. Bosh vazir Endi Bernemga qilinayotgan bu konsolidatsiyalashgan bosim qirollikning yagona iqtisodiy makon sifatidagi jozibadorligiga jiddiy zarba beradi. Agar ushbu uchta hudud o'z taqdirini o'zi belgilash, iqtisodiyot va energetika sohalarida London nazoratidan chiqishni boshlasa, xalqaro sarmoyadorlar Buyuk Britaniyaning suveren qarz obligatsiyalari va funt sterling barqarorligiga bo'lgan ishonchini qayta ko'rib chiqishga majbur bo'ladi.
Xususan, 1998-yildagi Juma bitimiga muvofiq Shimoliy Irlandiyaning ehtimoliy ajralishi va Shotlandiya parlamentining may oyidagi referendumni qo'llab-quvvatlashi ortida faqatgina milliy g'urur emas, balki Shimoliy dengizdagi neft zaxiralari hamda qayta tiklanuvchi energiya manbalarini mustaqil boshqarish orqali byudjet profitsitiga erishishdek sovuqqon pragmatizm yotibdi. Birlashgan Qirollikning parchalanish ehtimoli savdo bojlarining qayta tiklanishi, yagona bojxona hududining yo'q qilinishi va transmilliy korporatsiyalarning bosh ofislarini Londondan Yevropa Ittifoqi hududiga ko'chirish jarayonini keskin tezlashtiradi.
Endi Bernemning tarixga "Birlashgan Qirollikning so'nggi bosh vaziri" sifatida kirish xavfi ostida ekanligi, moliya bozorlarida uzoq muddatli beqarorlikni keltirib chiqaruvchi asosiy fundamental omilga aylanib ulgurdi.
